Utaste Wine & Food

Nederland beleeft dit jaar weer een ouderwetse, strenge winter, en zijn we met z’n allen dagelijks in de ban van de vorst, de sneeuw en wel of niet aangroeiend natuurijs. Al weken is het oppassen voor gladheid en ijzel. Persoonlijk ben ik er nu, helemaal klaar mee. Klaar met de kou. Helemaal vanmorgen vroeg op de fiets, toen het buiten aanvoelde als min 10 graden, en ik na aankomst op mijn werk, nog de hele dag mijn wangen voelde gloeien. Ik droom dan ook iedere nacht onder mijn dikke dekbed van de komende lente en warme zonnestralen.

Ook in de wijngaard is het momenteel koud, en is er verder weinig te beleven. Wel is dit de periode van de snoei van de druivenstokken. Vaak wordt in de wijngaard al ter plekke de helft van de afgeknipte takken verbrand in lege olievaten. En de andere helft van de takken wordt door de wijnboer opgeslagen, om later in het jaar te gebruiken voor het aanmaken van de barbeque, waarop dan “entrecôtes vigneronnes”, vis of ander lekkers wordt geroosterd. Was het maar alvast zover !

Na de snoei ziet de wijngaard er kaal en verlaten uit. Het is moeilijk voor te stellen dat er later dit jaar weer volop blad en druiven aan deze stokken zullen groeien. Maar zover is het nog lang niet. Voorlopig is het vooral geduld hebben en wachten op de zon en de warmte die later dit jaar komen gaat. De wijnboer kent de seizoenen en hij heeft dat geduld. Ik ben wel een beetje jaloers op hem. Hij heeft het namelijk niet koud. Want zoals Dante al zei: “Hij die wijn maakt, bewaart de gloed van de zon”.

Popularity: 10% [?]

Afgelopen jaar is de wijnconsumptie en de gemiddelde prijs per fles in Nederland gestegen. Gemiddeld genomen dronk de Nederlander 21,7 liter wijn, met een aanschafprijs van € 2,83 in de supermarkt en € 4,51 bij de gespecialiseerde wijnhandel.

Opvallend is dat de verkoop van parelwijn en mousserende wijn sterk is gestegen. Parelwijn vertoont een stijging van 30% in het volume, mousserende wijn laat zelfs een stijging van 49% zien. Van de mousserende wijnen is de welbekende prosecco een van de favorieten met een derde van het totale volume. 

De meest geconsumeerde wijn komt nog steeds uit Frankrijk met 36%, Zuid-Afrika volgt met 21,6% en Duitsland met 11%. Chili groeide het hardst en heeft momenteel een marktaandeel van 7,3%, op de voet gevolgd door Spanje met 7,7%.

Nederland wordt steeds meer een wijnland, want uit onderzoek is gebleken dat 76% van alle Nederlanders van 16 jaar en ouder regelmatig wijn drinkt. Mannen voelen zich meer vertrouwd als kenner, zo’n 30% van de mannen beschouwt zich als kenner, tegen 17% van de vrouwen.

Popularity: 23% [?]

Wij Nederlanders blijven toch een beetje zoetekauwen. De meest gekochte witte wijnen van het hier zo populaire Duitsland zijn zoetig. Dat ze kwalitatief hopeloos zijn, schijnt miljoenen landgenoten niet te deren.

Opvallend is dat ook in het segment ‘rood’ de suikerpot veelvuldig wordt gehanteerd. Diverse supermarkten hebben hun huiswijnassortiment uitgebreid met halfzoete versies. Bovendien doen veel zogenaamd rode wijnen van onder de vijf euro zoetig aan. Waar normaal dergelijk rood maximaal vier tot zes gram restsuiker per liter noteert, proef ik veel wijnen waar duidelijk wat schepjes bovenop zijn gedaan. De gedachte is dat dergelijk rood makkelijker is voor de wat minder gevorderde drinker. Het zoet verdringt de zuren, verjaagt de bittertjes en polijst de harde kantjes. Een allemansvriend is het resultaat.

In het kamp van de producenten van écht zoete wijnen overheersen echter zure gezichten. En dan heb ik het niet over de makers van flodderige Graves Supérieur, budget-Monbazillac of zoete Spanjaarden, maar over de châteaux die tekenen voor Sauternes en Barsac, het vloeibare goud van Bordeaux. Dit exquise zoete wit klaagt al jaren over het gebrek aan belangstelling.

Wie het wil schenken als begeleider van een voorgerecht, kan rekenen op boze blikken. Sauternes en Barsac vormen nu eenmaal een klassieke combinatie met een terrine van ganzenlever. En dat is sociaal niet meer gewenst. Bij het dessert pakken we tegenwoordig liever een fles moscato d’asti. Die is wat frisser, bruisender, voordeliger en kent ook een beduidend lager alcoholpercentage. Bovendien houdt de obesitasvrees potentiële drinkers op afstand: bij dit soort wijnen ligt het restsuikergehalte op ruim boven de tweehonderd gram per liter.

Nu versagen de Barsaccers en de Sauternisten overigens niet. Onder leiding van Bérénice Lurton-Thomas, die behalve president van de belangenvereniging van verzamelde producenten, ook eigenaar is van Château Climens, is een wereldtournee ophanden. Eerdaags wordt een equipe van jonge koks naar Quebec afgevaardigd om de Canadese gastronomen de brede inzetbaarheid van het zoete wit te tonen. Maar eerst wordt Nederland aangedaan.

Hier wordt vertrouwd op de kookkunsten van de witte brigade van restaurant Seinpost in Scheveningen en de combinatiecapaciteiten van maître Edwin van de Goor. Er verschijnen negen hartige gerechten op tafel geflankeerd door het zoete wit van de topdomeinen. En daar zit een aantal memorabele een-tweetjes tussen.

Mijn persoonlijke favorieten: geroosterde Noordzeetarbot met perzik, hazelnoot, saus van Hollandse geitenkaas en arganolie met Château Giraud 2002. Gepoêleerde kreeft, hachee van kreeft en rode biet met als begeleider Coutet 2004. En ontroerend lekker toonde zich het langzaam gegaarde nekstuk van Iberisch varken met -sorry, sorry! – saus van ganzenlever, gefermenteerde zwarte bonen, krentjes en abrikoos, vergezeld door Climens 1978.

Wat een weelde, wat een verdieping, wat een sensatie. Alsof het een samenzwering betreft, fluistert Van de Goor: ”Je mist toch totaal de rode wijn niet?” En hij heeft gelijk.

Op weg naar huis besluit ik onmiddellijk mijn voorraad Sauternes aan te vullen en om mevrouw Hamersma eens in de kookboeken te laten neuzen. Bij De Gouden Ton vind ik een verrukkelijke, relatief sympathiek geprijsde Fleur d’Or 2006 (€ 19,95). Die is gemaakt door Bill Blatch, een Bordeaux-handelaar die nu nog zijn druiven koopt van gereputeerde domeinen, maar ervan droomt om in Sauternes ooit eens een eigen domein te kopen. Doen, Bill! Nu Sauternes het over een andere boeg gooit, zal er weer volop van gedronken worden. (HAROLD HAMERSMA in het PAROOL)

Popularity: 11% [?]

De afgelopen tijd konden we er niet aan ontkomen. De discussie over ‘cultuurverschillen’ barstte in volle hevigheid los. Zie de val van het kabinet: de observerende buitenstaander kon gemakkelijk concluderen dat er sprake was van onoverkoombare cultuurverschillen tussen de regeringspartijen. Een interessant onderwerp. Cultuurverschillen spelen overal, dus ook in de wijn. Recent kwamen we daarvan een paar mooie voor­beelden tegen.

Eerst was er de kwestie van de vervalste Pinot uit de Limoux. Je vraagt je af of het in bepaalde culturen past om zonder blikken of blozen grote partijen wijn te verkopen onder valse papieren. Of is het een menselijke zwakte die in elke cultuur de kop opsteekt? In elk geval kan het excuus dat de wijn toch zeker ‘smaakte naar Pinot Noir’ moeilijk worden opgevat als een geldige reden om 135.000 hectoliter wijn ten onrechte als Pinot te verkopen. De rechter dacht er onlangs net zo over, en veroordeelde de verantwoordelijken tot flinke boetes en voorwaardelijke celstraffen. Deze affaire roept tegelijk ook vraagtekens op over de Amerikaanse wijn­(drink)­cultuur. Want de advocaat van Sieur d’Arques – de exporteur van de wijn – benadrukte dat de klant, Gallo, geen klachten had gehad over de geleverde wijn, en dat ook geen enkele Amerikaanse consument had geklaagd over zijn Red Bicyclette Pinot Noir. Met vakmanschap gefraudeerd? Of proeft de wijndrinker het toch niet?

Cultuurverschillen kwamen heel direct ter sprake toen we onlangs een bezoek aan de Elzas en de Kaiserstuhl afsloten met een gezamenlijke proeverij. Een leerzame ervaring. De bij de proeverij aanwezige chef de cave van het vermaarde Zind Humbrecht, Olav Richter, verbaasde zich over de grote cultuurverschillen tussen de Duitsers en de Fransen, op luttele afstand van elkaar. De open discussie over de wijnen en de collegiale sfeer in de Kaiserstuhl waren voor hem een verademing. In de Elzas zitten de boeren elkaar alleen maar dwars, vindt hij. Alles wat ze doen, heeft een politieke achtergrond. Een voorbeeld is de afbakening van grands crus als Kaefferkopf. Door de politieke lobby is deze veel te groot geworden, zodat er nu een lappendeken ligt van terroirs, lang niet allemaal goed van kwaliteit. Dat gaat ten koste van het imago; niet alleen van Kaefferkopf, maar ook van de grands crus in het algemeen. Ander voorbeeld. Sinds Jean-Michel Deiss gekozen is tot president van de club van grands crus, gebruikt hij die als platform voor het doordrukken van zijn eigen ideeën. Hij vindt dat op het etiket van een grand cru geen druif meer zou mogen worden vermeld. Pure waanzin. Maar, zegt Richter, we hebben wel continu met dit soort politieke spelletjes te maken, die ten koste gaan van de wijn en het imago van de Elzas.

Het cultuurverschil met de Duitsers is enorm. Een open discussie, gezamenlijk werken aan het imago van de Kaiserstuhl: dat werkt perfect om je wijngebied op de kaart te zetten. Als je het gemeenschappelijke belang in het oog houdt en samen werkt aan strenge regels en een goede kwaliteit, kom je verder, is de boodschap.

Zo kunnen cultuurverschillen een grote invloed hebben op de richting die een wijngebied inslaat, en zelfs op het karakter en de kwaliteit van de wijnen. Tussen alle discussies over terroir en het werk in de wijngaard is dit een factor om in de gaten te houden.

Ronald de Groot

Bron: perswijn.nl

Popularity: 7% [?]

“Heb je dat nieuwe grote huis in het dorp gezien, echt geweldig.”
“Ja, echt een super mooi huis. Dat zal vast een bom duiten hebben gekost.”

Dit klinkt vrij logisch, dacht ik zo. Zodra je meer te besteden hebt, kun je een groter huis, een snellere auto of een duurdere vakantie veroorloven. De meeste mensen geven toch een aanzienlijk deel van het salaris uit aan deze mooie dingen. Ten opzichte van wijn hebben wij Nederlanders echter het idee dat dit niet op gaat, wijn wordt veelal op de prijs gekocht. Gemiddeld genomen betalen wij ongeveer 2,60 voor een flesje wijn…

Uiteraard is het zo dat smaken verschillen en niet iedereen houdt van dezelfde wijnen. Ikzelf houd van fris wit en zwaar rood. Fris wit is meestal goed betaalbaar, zwaar rood wordt al gauw wat duurder. Tenminste, als je een wijn wilt die nog een beetje in balans is. Nederlanders kijken altijd naar balans, maar dan op de manier waarop de boekhouder dat ook doet, de balans van de portemonnee. Wijnen duurder dan drie euro zijn over het algemeen prima te drinken, daar heeft de wijnmaker nog een beetje aandacht aan kunnen besteden. Zodra je onder de 2,50 duikt moet je je zorgen gaan maken.

Stel je voor dat je een huis kunt kopen voor 10.000 euro, of een auto voor 100 euro of een fiets voor 1 euro, wat denk je dan? Juist, respectievelijk achterwijk, slecht van staat en gejat! In de supermarkt denken mensen bij een wijn van 2 euro het omgekeerde. “Yes, ik heb een koopje gevonden.” Hoe kunnen we deze mensen helpen, zou een euro geven in de hoop dat ze deze extra zullen besteden aan fatsoenlijke wijn het beste idee zijn?

Popularity: 33% [?]

Afgelopen week heb ik bij Basarz weer een bol buffelmozzarella gekocht. Deze mozzarella is zacht en romig en eindigt bijna elke weekend in een insalata caprese. Deze keer was het tijd voor iets anders.

Een aparte combinatie, maar wel heel lekker. Mozzarella met aardbeien. Zorg wel voor rijpe smakelijke aardbeien en goede mozzarella. Een beetje zoete balsamico haalt de smaak van de aardbeien op.

Kijk voor het recept op Maaikevankessel

Voor de wijn hebben we ook voor een aparte combinatie gekozen. De Rioja van Baigorri is erg op zijn fruit gemaakt. Een heerlijke combinatie met een Insalata Carprese en tevens met dit gerecht. Door de fruitigheid, de frisse zuren van de balsamico en de basilicum. De wijn kan het beste licht gekoeld gedronken worden.

Popularity: 6% [?]

Volgens het Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne (CIVC) zal binnen twee jaar de meeste Champagne gebotteld worden in nieuwe flessen. Deze flessen wegen slechts 835 gram, in tegenstelling tot de huidige flessen die 900 gram wegen. Dit is een gewichtsbesparing van ongeveer 7,2%

De flessen zijn ruimschoots sterk genoeg om de druk van Champagne aan te kunnen (tussen de 6 en 8 bar) en zijn niet duurder dan de huidige flessen. Hierdoor kan er zowel op transportkosten en productiekosten bespaard worden, hetgeen goed is voor portemonnee en milieu. Volgens het CIVC zullen deze flessen niet verplicht zijn, maar verwacht wordt dat 95% van de Champagneproducenten over zal gaan naar de nieuwe fles.

Popularity: 11% [?]

Op vakantie of op zakenreis, zin in een goed glas wijn hebben we altijd. Via Travel and Leisure de beste wijnbarren van Europa hier voor je op een rijtje gezet. Nog tips? Laat het ons weten!

De beste wijnbarren in Europa:

Garrafeira Alfaia, Lisbon

Los Asturianos, Madrid

Le Bar à Vin du CIVB, Bordeaux

De rest vind je hier! Onze eigen trots in Nederland mag natuurlijk niet ontbreken:

Taste The Wine Bar

Popularity: 6% [?]

Dom Perignon lanceert voor het eerst in zijn toprange Oenotheque de Rose. De rose komt uit 1990 en is een blend van 50% Pinot Noir en 50% Chardonnay en deze druiven komen uitsluitend van Grand Cru Wijngaarden.

De wijn komt in April op de markt, dus er is nog wat tijd om te sparen…

Dom Perignon is een favoriet qua top champagnes, vooral de 50% Pinot Noir die deze wijn meer body zal geven maakt me erg nieuwsgierig. Het zal zeer waarschijnlijk een zeer complexe volwassen rose worden.

Popularity: 14% [?]

In dit snelle roerbakgerecht gaat ‘black bean garlic sauce’. Deze saus wordt gemaakt van douchi, knoflook en sojasaus. Douchi zijn gezouten en gefermenteerde sojabonen. De sojabonen worden zwart van het fermenteren en krijgen een indringende smaak. De smaak is een combinatie van zout en een beetje bitter en zoet. Zwarte bonensaus wordt met name gebruikt in de Chinese keuken.

Kijk voor het recept op: Maaikevankessel.nl

Persoonlijk ben ik dol op zwarte bonensaus en dan vooral in combinatie met oesters. Dit is weer een ander gerecht met zwarte bonensaus en is gelijk een favoriet.

Voor dit gerecht zoeken we een brede rode wijn, die zowel fruit, kruidigheid en subtiele kracht heeft om de complexe smaak te ondersteunen. Ik kies hier voor de Tempus Two Varietals Shiraz met aroma’s van peper en kaneel die smaakvol zijn gebalanceerd met pruimen en braambessen. Zachte, volle en ronde vanille – en caramelsmaken worden in evenwicht gebracht door rijke, rijpe pruimen, kruiden en braambessen, waardoor een volle en fruitige wijn ontstaat. Ideale combinatie met dit gerecht.

Popularity: 5% [?]