Zodra je het hebt over een Y in de wijnwereld, dan kom je direct uit bij de wijn van Château d’Yquem uit Sauternes. Vervolgens zal iedereen zeggen dat deze edelzoete wijnen zeer exclusief, onbetaalbaar en heerlijk zijn. Wat daar vervolgens achteraan komt is dat je er eigenlijk ganzenlever bij zou moeten eten. Mensen die er écht wat van weten roepen dan ook nog Pourriture Noble of edele rotting. Ben je de kenner, dan schreeuw je sémillon (80%) en sauvignon blanc (20%). Ben je verkoper, dan fluister je dat er met liefde omgegaan wordt met de stokken, dat deze per stok maar één glas opleveren en dat de opbrengst laag is.
Allemaal fantastisch om te weten, nietwaar? Maar wat heb je eraan, er wordt weinig gemaakt, het is niet te betalen en mierezoet. De gewone sterveling zal dit niet kunnen drinker of te drinken krijgen, zij moeten het doen met op zijn meest een trockenbeerenauslese. Ik heb het helaas ook nog niet geproefd (of althans, het is me niet bijgebleven) en dat vind ik eigenlijk niet zo’n probleem. Ik zal nooit nee zeggen tegen een dergelijk glas, maar kunnen de wijnkenners, specialisten en brallers het ook gewoon hebben over betaalbare wijnen, waarbij wel gelet wordt op de prijs-kwaliteitverhouding?
Popularity: 24% [?]
Toch zou ik dit graag nog een keer drinken en het geld ervoor best willen neerleggen. Het wordt dan wel een halfje, maar goed, dan weet je wel hoe ‘s werelds meest begeerde dessertwijn smaakt.
Ok, het wordt bijna niet gemaakt, het is scheteduur, het is inderdaad mierezoet. Maar daar doe je deze wijn misschien toch ook weer een klein beetje tekort. Het is wel heel bijzonder dat dit soort wijnen uberhaupt gemaakt worden, zeker in deze tijden. Het maken van edelzoete wijnen brengt immers ook grote risico’s met zich mee, zoals de kans op een slechte oogst. Chateau d’Yquem is ook een huis dat groter is geworden dan de wijn die ze maken. Tuurlijk kunnen we meerdere Bordeaux opnoemen, maar er zijn maar weinig huizen die zo legendarisch zijn met edelzoete wijn als Yquem.